De visserij heeft zich de afgelopen decennia enorm ontwikkeld. Netten zijn steeds groter geworden en kunnen aan elkaar gekoppeld worden tot 90 kilometer lengte waaraan tot 50.000 haken hangen. Boten worden groter en krachtiger. Helikopters worden ingezet om scholen op te sporen. Technologische hulpmiddelen, zoals radars, sonars, GPS, satellieten en lokkers (DAF’s) kunnen scholen vis steeds makkelijker traceren. Deze ontwikkelingen hebben geleid tot een zorgelijke situatie.

Al deze technieken en capaciteitsverhoging worden mede mogelijk gemaakt door subsidies. Subsidies om nieuwe boten aan te kopen, subsidies op brandstoffen, op werkgelegenheid, belastingvoordelen, etc… Japan subsidieert haar vloot jaarlijks met € 2 à 3 miljard.

Drijfnetten hangen verticaal in zee aan boeien. De vissen zwemmen tegen het net, raken verstrikt en kunnen zodoende makkelijk gevangen worden. De visser zet het net, dat wel kilometers lang kan zijn, uit, wacht een tijdje en haalt het net vervolgens over een rubberen rol binnen. Vooral zalm, koolvis en haring worden met drijfnetten gevangen. Buiten deze drijfnetten, heb je ook nog de sleepnetten die alles verwoesten wat ze op hun pad tegenkomen. De schade kun je vergelijken alsof je op het land met dezelfde methode hele velden, steden en wouden kapot walst, op zoek naar een paar koeien.