We hebben vissen en hun visolie vervuild door de wereldzeeën te vervuilen. Doorsijpeling van vervuilende stoffen die we dagelijks gebruiken in het huishouden, de chemische landbouw en de industrie zijn voor 44% verantwoordelijk voor deze oceaanvervuiling. Atmosferische vervuiling is verantwoordelijk voor 33% en de scheepsvaart voor 12%.

63.000 verschillende chemicaliën, vele zware metalen, radioactief afval, plastics en hun xeno-oestrogenen, meer dan 200 pcb's en 200 dioxines komen via menselijke activiteiten in de zee terecht. Vissen zwemmen in de vervuiling en nemen via hun kiemen deze vervuiling op. Kleine visjes eten vervuild plankton. Veel van deze vervuiling wordt opgeslagen in het vet van de vis. Grotere vissen eten kleinere vissen op. Hoe groter de vis, hoe groter de opslag van toxische stoffen. Zo zijn zalm en tonijn meer vervuild dan sardines. Omdat veel van die vervuiling in de vis blijft en in de loop der jaren alsmaar groter wordt en er nauwelijks meer uitgaat. Tot de vis uiteindelijk opgegeten wordt door de mens. Het lijkt of boontje om zijn loontje komt. De vervuiling die ooit is ontstaan door de mens, eet hij nu zelf via de vis- of visolieconsumptie terug op. Sushi en sashimi van rauwe tonijn of elke dag een scheutje levertraan en je hebt je portie vervuiling wel gehad.