Foto: Dos Winkel
Viskwekerijen zijn lokale supervervuilers

 

Aquacultuur is een kweekmethode waarbij vissen, schaaldieren en schelpdieren kunstmatig in vijvers of bassins worden gehouden. Men heeft afgesloten- of open kooien gebruikt. Bijna alle vissen en schaaldieren die worden gegeten, vindt men tegenwoordig in deze kunstmatige kwekerijen. Heilbot in open kooien in Noord-Europa, karper in gesloten systemen in Centraal-Europa, meerval in gesloten systemen in Nederland, paling wordt gekweekt in o.a. Nederland, forel in Italië, Scandinavië en Frankrijk, steur in Frankrijk, Duitsland en België, tarbot veel in Spanjë, tilapia bijna in alle landen van de wereld, zalm in Noorwegen, Schotland en Chili, baars in Griekenland, Turkije en Israël, oesters in Zeeland en Bretagne, kreeft in Nederland en mosselen in Zeeland en de Waddenzee.

In tropische landen worden ook veel garnalen gekweekt. In veel van deze landen dient hiervoor mangrovewoud te worden gekapt om plaats te maken voor enorme kweekbassins.
Viskwekerijen richten een enorme ravage en vervuiling aan van de plaatselijke zeebodem. De omliggende kusten en riviermondingen zijn hierdoor vaak omgeven door enorme partijen zeeluizen afkomstig van de kwekerijen.

Kweekzalmen, zijn na enkele generaties veranderd in vette, lusteloze hompen die vooral uitblinken in het dik worden. Niet meer in het stroomopwaarts zwemmen van snelstromende rivieren. Rivieren in Noorwegen worden met insecticiden rotenone behandeld/vergiftigd om de parasiet “gyrodactylus salaris” de kop in te drukken.
Oorzaak: zalmkwekerijen.