home nl
waar te koop?

 Overbevissing van de Pacific, de beroving gaat verder

De mensen in de Pacific vissen al duizenden jaren in de oceaan en beheren de traditionele visgronden verstandig. Momenteel vangt een vloot van plaatselijk gestationeerde boten, eigendom van buitenlandse en plaatselijke ondernemingen, ongeveer 200.000 ton tonijn per jaar (10 procent van de totale vangst). Maar steeds grotere aantallen industriële lange-afstand vissersboten trekken de Stille Oceaan op en nemen ongeveer 1.800.000 ton (90 procent van de totale vangst) vis mee naar andere werelddelen.

Industriële vissersvloten hebben hun eigen visgronden uitgedund en bijna vernietigd. In plaats van te accepteren dat zij hun viscapaciteit moeten verminderen, wenden de vissersvloten hun begerige ogen op de Stille Oceaan en West-Afrika. In plaats van hun vangsten en het aantal boten te verminderen om hun eigen visgronden te laten herstellen, trekken landen zoals China, Korea, Taiwan, Japan, de V.S. en de EU eenvoudig verder naar de volgende visgronden - de Stille Oceaan. In plaats van hun eigen probleem op te lossen, brengen de noordelijke vissersvloten nu hun problemen naar de betrekkelijk gezonde oceanen in het zuiden.

De toekomst van deze oceanen en van de kustgemeenschappen die ervan afhangen, is steeds meer overgeleverd aan vissers zonder scrupules en een groeiende mondiale vraag naar bijvoorbeeld tonijn. Ze varen vaak onder goedkope vlaggen, hetgeen ook betekent dat zij internationale akkoorden omzeilen. Het betekent ook vaak varen onder landen die geen internationale overeenkomsten hebben ondertekend betreffende bijvoorbeeld visquota's. De Ierse- en grootste trawler ter wereld, de Atlantic Dawn was daar het grote voorbeeld van. De Europese Unie wees Ierland erop dat haar pelagische vloot reeds 40% groter was dan afgesproken. Zij verschafte geen goedkeuring. Vervolgens kregen de Atlantic Dawn en de Veronica een Panamese vlag en konden ze legaal in Mauritaanse wateren vissen.